Aan de top telt maar één ding: de overwinning. Mikki Roberts steekt haar winnaarsmentaliteit niet onder stoelen of banken: “Ik wil wel echt winnen. Als ik verlies, dan zijn de eerste drie dagen na een wedstrijd niet zo leuk,” geeft ze eerlijk toe. Of het nu gaat om een cruciale wedstrijd tegen degradatie of een simpel spelletje, de focus ligt volledig op het resultaat. Anwar herkent die actieve jacht op succes uit zijn tijd als voetballer en kickbokser. Hij verlangde altijd het uiterste van zichzelf en zijn teamgenoten om die ene prestatie te behalen. In de boksring is die focus nog scherper; daar draait het om 'de taak' uitvoeren en je niet laten afleiden door het publiek of de scheidsrechter.

Tot je lichaam dwars ligt. Twee zware operaties aan kruisband en heup dwongen Mikki tot stilstand. Juist daar vond ze iets: "Ook als ik niet kan hockeyen, dan is er nog steeds een leven naast het hockey." Anwar kent diezelfde stilstand, van blessures en, eerlijk, een gebrek aan discipline. Bij hem werd het een principe: je kunt pas weer presteren als je de klap volledig hebt geaccepteerd.

Door deze gedwongen rust ontdekten beiden dat hun identiteit niet samenvalt met hun sportieve prestaties alleen. Tijdens haar lange revalidatie kwam Mikki tot dat belangrijke inzicht. Ze ontdekte dat ze zelfs energie kon halen uit de periode bij de fysiotherapeut, een plek waar ze voorheen tegenopzag.

Anwar verbreedde zijn horizon door ondernemer te worden en sport in te zetten als maatschappelijk middel. Daarvoor ontwikkelde hij de DAPS-methode, hij noemt dat de ‘groene’ draad in zijn aanpak: discipline om je aan afspraken te houden, acceptatie van de situatie zoals die is, prestatie door je doelen te halen, en het succes dat je daarna voelt. Hij ziet de boksring inmiddels als een metafoor voor de maatschappij: een plek waar je leert incasseren en uitdelen, maar die je vooral voorbereidt op het echte leven.

Trots vinden Mikki en Anwar vooral in het succes van anderen. Vraag Mikki naar het landskampioenschap dat ze met de jongens onder 16 won, en ze begint niet over de titel. "Ik ben niet per se trots op dat ze Nederlands kampioen zijn geworden, eerder op die jongens, hoe ze met zichzelf bezig zijn en hoe ze stappen zetten." Ze geniet ervan dat ze als rolmodel iets kan betekenen voor hun ontwikkeling.

Anwar zegt het bijna woordelijk na, vanuit een heel andere sport. Hij begeleidt met zijn Embrace-evenementen mensen die nog nooit hebben gebokst in drie maanden naar de ring. De uitslag van de partij? Bijzaak. "Het gaat helemaal niet om winnen, maar om die processen naartoe: bloed, zweet en tranen.”

Wanneer hij ziet hoe een jongere uit de buurt een rolmodel vindt in de ring, weet hij dat de sport zijn doel heeft bereikt: het versterken van een individu en het sociale weefsel van de stad.

De reis van Anwar en Mikki laat zien dat topsport begint bij het individu, maar pas echt waarde krijgt in het collectief. Echte Tilburgse trots ontstaat wanneer je de lessen uit de ring of van het veld gebruikt om anderen boven zichzelf uit te laten stijgen.