Juist in dat soort momenten zie je de magische kracht van kunst en cultuur: het raakt ook mensen die normaal gesproken niet in de Schouwburg of Factorium komen. Toch moet je voor kunst al snel verantwoording afleggen. Neem het Draaiend Huis op de rotonde: mensen vallen over de kosten, wat ik ook snap. In perspectief kost het een paar cent per inwoner per jaar, terwijl we voor voetbalclub Willem II met liefde vier euro per Tilburger neerleggen. Ik snap zelf niks van voetbal, maar ik ben oprecht blij voor de supporters en onze stad dat het er is. Laten we kunst ook op dezelfde manier waarderen. In 2009 kraakte Kees Verhoeven het Draaiend Huis om geldverslindende projecten en zijn persoonlijke woningtekort een podium te geven. En zo voegde hij een nieuwe laag toe aan de al bestaande kunst. Voor- en tegenstanders; laten we die felle discussie zachter maken door het te cultiveren. Door bijvoorbeeld ‘Draaiend Huis-koekjes' te verkopen: per pakje gaat er een euro naar de Voedselbank. Maar mijn belangrijkste oproep is: breng kunst en cultuur meer naar de wijken buiten het centrum. In West en Noord staat er maatschappelijk meer op het spel. “Dat maakt het voor de kunstenaars ook spannender en interessanter,” denk ik. En de impact van creatieve projecten op de leefbaarheid is dan heel groot. 

Wie Tilburg echt wil begrijpen, moet simpelweg beter leren kijken. Als eigenaar van een bed & breakfast zie ik mijn internationale gasten vol verwondering door de stad lopen. “There is no goddamn straight street in Tilburg,” riep een Zweedse gast. Onze stad is geen strakke, verfijnde museumstad, maar een rauwe, eerlijke plek waar soms twaalf verschillende architectuurstijlen in één straat staan. Soms moet je omhoog kijken. Je ziet dan de mooiste historische details. Bovendien gebruiken verschillende straatartiesten de stad als hun canvas, wat het heel levendig maakt. Tilburg hoeft niet idyllisch te zijn om mooi te zijn; de echte schoonheid zit in het karakter, de kronkelende straatjes en de mensen die de stad samen betekenis geven.