In de jaren vijftig en zestig werkten er vijfhonderd mensen, vooral vrouwen. Wol werd verwerkt, een moderedactie maakte de patronen en de PTT haalde er elke dag duizenden bestellingen op voor breisters in het land. Wie een vraag stuurde over een breipatroon, kreeg een keurig getypt antwoord retour. 

Op mijn achttiende vertrok ik uit Tilburg om de wereld te zien. Na Utrecht, Amsterdam, Boston en Bonn leek Tilburg een stap terug in de tijd. Dat veranderde toen ik zag wat er in de Spoorzone gebeurde. "Ik zag de eigenzinnige dynamiek van een stad die haar industriële verleden met durf inzet als fundament voor de toekomst.” Het inspireerde mij om de geschiedenis van deze wolfabriek ook zichtbaar te maken. ‘Goh, wat grootstedelijk’, was een van de vele reacties toen we het verleden van het pand weer op de kaart zetten. Die opmerking tekent wat er hier nu gebeurt. Tilburg werpt zijn minderwaardigheidscomplex af, maar houdt haar geschiedenis juist vast. De stad toont lef en kijkt vooruit. “Ik hou heel erg van steden die durven te kiezen en zichzelf opnieuw uitvinden.”

Het pand aan Ringbaan-Oost heet nu 3 Suisses Fabriek. In de voormalige directiekamers bovenin werken twintig kunstenaars met het mooiste uitzicht op de stad. Een etage lager zitten coaches en therapeuten. 's Ochtends trainen ondernemers in de sportschool B-Me, en ‘s avonds worden er musical- en danslessen gegeven in Loft. Overdag repeteren de acteurs van Het Zuidelijke Toneel er op de begane grond. Wie hier vroeger met haar moeder wol kwam uitzoeken, bezoekt nu samen een voorstelling. 

Plekken als deze, de Spoorzone en het Textielmuseum verbinden generaties. Dat rauwe, industriële erfgoed geeft Tilburgers een gevoel van trots en identiteit, terwijl diezelfde gebouwen ruimte bieden aan een nieuwe generatie creatieve en ondernemende Tilburgers.