Oppervlakkig lijkt Tilburg een ratjetoe, maar wie beter kijkt, ziet patronen. De herdgangen uit de eerste nederzettingen, de religieuze ensembles en natuurlijk de overgebleven textielfabrieken. De stad telde ooit meer dan veertig kloosters. In sommige daarvan wonen nog zusters of fraters, zoals het klooster achter de schouwburg. Veel mensen fietsen voorbij aan zo'n monument, zonder het verhaal erbij te kennen. De Rendierhoeve vind ik een van de mooiste. Vanaf 1903 zaten er Franse Trappistinnen. Later kocht een textielbaron het pand en noemde het naar het rendier in zijn bedrijfslogo. Daarna was het een clubhuis van een scoutinggroep, een café en lag er een wielerbaan in. Nu staat het leeg “Ik hoop dat we deze plek een nieuwe rol geven gelinkt aan het verleden.”

Fiets eens over de Bredaseweg, de verbindingsweg met Breda die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van Tilburg van dorp tot industriestad. Vanaf de 19e eeuw groeide de weg uit tot een villalaan waar textielfabrikanten en andere welgestelden zich vestigden. Vooraanstaande architecten tekenden voor veel van deze woningen, waaronder de Tilburgse architectenfamilie Bedaux. Op nummers 442 en 442a staan huizen van vader, zoon en kleinzoon Bedaux broederlijk naast elkaar. De verschillen in stijl duidelijk zichtbaar. 

Het zijn niet alleen gebouwen die hier verscholen liggen in het volle zicht. Duizenden rijden dagelijks langs het Leijpark. Een supermooi park waar vrijwel niks gebeurt. Een kleine toevoeging zoals een kiosk of doorgaande wandelroute, kan die plek openbreken en een geweldig ‘nieuw' stuk aan onze stad toevoegen.