Laten we de olifant in de kamer maar meteen benoemen: burgemeester Becht, in de volksmond beter bekend als Cees de Sloper. Als het gesprek gaat over de Tilburgse architectuur, dan gaat het al snel over deze man. Joost: “We dichten de sloopdrift in het Tilburg van de jaren zestig volledig aan hem toe. Maar dat is niet helemaal terecht. Hij had de zware taak om Tilburg door een moeilijke transitie te leiden: het wegtrekken van de textielindustrie en het beter bereikbaar maken van de binnenstad. Het ging dus ook om moderniseren.”

In vroeger jaren werden de textielfabrieken met de botte bijl van de landkaart geveegd. Niet zo gek ook, want ze stonden toen vooral in de hoofden gegrift met alles wat er slecht aan was: grondvervuiling, nare arbeidsomstandigheden en – doordat de industrie wegtrok – het verlies van werk. “Als jonge jongen ging ik graag kijken als weer zo’n schoorsteen uit het straatbeeld verdween”, herinnert Joost zich glunderend. De kentering kwam halverwege de jaren zeventig. Eerst voorzichtig, vanuit een kleine groep Tilburgers, die het toch wel heel zonde vond dat een belangrijk deel van de industriële en kerkelijke ziel uit de stad verdween. Joost: “Dankzij dat inzicht konden in 1985 de gebouwen waar nu het TextielMuseum in gevestigd is, behouden blijven. Daar begon het mee.”

Fast forward naar nu, het Tilburg waar verleden en heden hand in hand gaan, via het erfgoed. Kijk maar naar het winkelcentrum in de voormalige AaBe-fabriek. Naar de bibliotheek in de LocHal. Naar de Korvelse Kerk – nu een gezondheidscentrum – en naar Klooster Rooi Harten, waar studenten wonen in plaats van kloosterlingen. Belangrijk, vindt Joost. Want de verhalen over het Tilburg van vroeger blijven zo zichtbaar in het heden. “Ik hoop dat het mensen prikkelt. Dat ze zich afvragen: ‘Wat gebeurde er vroeger in dit gebouw?’ En dat ze daardoor voelen dat ze onderdeel zijn van het grotere verhaal van de stad.”

Dat herbestemmen is overigens niet altijd makkelijk, vertelt hij. “Je moet steeds op zoek naar de balans tussen het eigene van een plek en de hedendaagse invulling ervan. Dat kan soms frictie opleveren, zoals het geval was bij de huizen in de kloostertuin van de Rooi Harten. Toch lukt het hier uiteindelijk juist wél, op een manier waar iedereen zich senang bij voelt.”

Tilburg is niet af en zal ook nooit af zijn, stelt Joost. Zijn stelling illustreert hij met het Pieter Vreedestraatje, midden in het winkelhart van de stad. “Die straat moest er komen, vanuit de gedachte dat het winkelend publiek een rondje moest lopen in plaats van op en neer door de Heuvelstraat”, vertelt hij. “Nu blijkt dat het niet werkt, kiezen we een ander scenario en gooien we het straatje weer dicht.” Het past bij Tilburg, vindt Joost, een stad die niet bang is om dingen die niet (meer) functioneren tegen het licht te houden en te hergebruiken om de stad te verbeteren. “Tilburg is én blijft een ruwe diamant. Gelukkig maar, want daardoor is het hier nooit saai.”