Thuis was muziek vanzelfsprekend, vertelt Joël: “We zijn met z’n vijven thuis en we zaten allemaal op sport en muziekles. Onze ouders hebben dat altijd gestimuleerd. Mijn moeder draaide singer-songwriters zoals Billy Joel en Simon & Garfunkel. Ik vond dat eigenlijk best suf klinken, maar als ze dan vertelde waarover gezongen werd, snapte ik hoe goed het eigenlijk was.” Dat muziek naast een hobby ook een carrière kon zijn, ontdekte hij op de middelbare school. “Mijn muziekdocent wakkerde bij mij het vuurtje aan. Hij was jong, kende de industrie en vond mijn stem mooi. Ik kreeg de hoofdrol op het schoolconcert, zijn passieproject. Supertrots was ik.”

Joël leerde zichzelf veel aan, op zijn kamer. Tot hij in Tilburg belandde, op de Rockacademie. “Dat was een warm bad. Vooral het eerste jaar was magisch. Je moest meteen met andere studenten liedjes schrijven en diezelfde avond optreden in Poppodium 013. Dan leer je elkaar goed kennen.” Hij ontdekte in Tilburg ook zijn identiteit als maker. “Op de Rockacademie werd ik uitgedaagd om na te denken over mijn drijfveren. Eerst ging ik op zoek naar wat mij bijzonder zou maken, alsof dat iets moest wórden. Later dacht ik: nee, ik bén al bijzonder. Ik ben opgegroeid in een bi-cultureel gezin, in een klein dorp. Dat is mijn verhaal.”

“Muziek is voor mij een emotionele uitlaatklep. Ik heb weleens geprobeerd om over iets te schrijven wat ver van me af stond, maar dan voel ik mijn innerlijke kompas niet uitslaan naar ‘dit is vet omdat het mijn waarheid is’. Daarom zijn mijn teksten in het Nederlands. Als ik mijn gevoelens moet vertalen naar het Engels, ontstaat er een soort ruis op de lijn. In het Nederlands zeg ik dingen precies zoals ik ze denk. Er zit geen filter of vertaling tussen.”

Waar veel artiesten na de Rockacademie richting Amsterdam of Rotterdam trekken, koos Joël voor een andere route. “Ik voel me op mijn plek in Tilburg. Er is meer vrijheid, nuchterheid. Dat is voor mij fijn, want dan kan ik het op mijn eigen manier doen.” Ook lokale muzikale helden spelen daarin een grote rol, zegt hij. “Toen ik hier net kwam, werd ik opgevangen door gasten als Timmietex, de Gelogeerde Aap, Suicide en Dokter Moon. Ik keek naar hen op, dus het was indrukwekkend dat ze me met open armen ontvingen.”

“Mijn headlineshow in de Hall of Fame, begin 2025, is een hoogtepunt,” vertelt de muzikale alleskunner glimlachend. “De avond ervoor vond ik op YouTube nog een oud optreden van mezelf terug in diezelfde zaal, van mijn eerste jaar Rockacademie. Toen stonden er twintig mensen, en vijftien aan het einde. En nu was het uitverkocht. De cirkel voelde rond.” Welke nieuwe hoogtepunten hij najaagt heeft hij vrij scherp. “Ik wil het goede voorbeeld geven. Dat doe ik als docent songwriting aan de Herman Brood Academie, maar ik droom groter. Het liefst wil ik vanuit Tilburg een collectief bouwen. Een plek waar ik artiesten kan begeleiden en onderbrengen. Dan kunnen we samen laten zien dat je als artiest succesvol kan zijn door buiten de lijntjes van de traditionele industrie te kleuren.”