Een niet te temmen trots. Als Maria Melis de ene na de andere mooie anekdote over haar werk beschrijft, is dat wat je door de zinnen heen voelt. Zo vertelt ze over een jonge meid met heel veel skills die al vijf jaar duimendraaiend op de bank zat. Maria: “Ze wilde iets met boeken. Maar een gewone bieb was voor haar veel te druk. Dus ik ben verder gaan zoeken en kwam uiteindelijk bij de bibliotheek van een basisschool. Ze zijn daar zó blij met haar. En zelf zit ze daar ook enorm op haar plek. Je ziet haar groeien. Ja, dat maakt mij blij als dat zo goed lukt.”

Bijzonder detail: de basisschool in kwestie was zelf helemaal niet op zoek naar een vrijwilliger. Maar toen Maria vertelde over de situatie, sprong de school meteen in de bres. “Dat past bij Tilburg: de lef om het te proberen, ook buiten uitgetekende plannen om. En het mooie is: de school ziet nu wat een vrijwillige kracht kan doen en zoekt meer vrijwilligers. Het mes snijdt dus aan twee kanten.”

Maria is door studie en werk stevig geworteld in Tilburg. Daardoor heeft ze helder zicht op de kracht die gloeit en broeit onder de Tilburgers. Hier hoeft niets te worden georganiseerd om mensen aan het werk te zetten: de Tilburgers pakken de handschoen zélf op als ze vinden dat het anders kan. Kijk maar naar Quiet, de community die armoede door het hele land verzacht. Ontstaan hier, in Tilburg. Avondje Uit, een stichting die eenzaamheid onder jonge Tilburgers tegengaat. Of Goejenhandel, een sociale onderneming die talentvolle creatieve jongeren ondersteunt. Maria: “In al deze gevallen begint het met iemand die denkt: dit moet anders. Die persoon verzamelt handen om zich heen, die er ook voldoende zijn, en samen gaan ze er helemaal voor.”

Eén van die helpende handen bij Goejenhandel is Lotte van Pijnenburg. Sinds zo’n anderhalf jaar staat ze – zónder dat ze ervoor betaald krijgt – wekelijks voor groepen stuiterende pubers, die ze met verschillende workshops een flinke creatieve opzwieper geeft. “Het is niet altijd zo dat de groep dan staat te trappelen om te beginnen. Het zijn pubers”, glimlacht ze. Maar wat er dan gaandeweg toch uit de hoofden en handen van die leerlingen komt, hoe trots ze daar dan stiekem zélf op zijn en dat daarmee misschien wel een klein zaadje voor een verdere loopbaan wordt geplant, dáár doet Lotte het voor. “Ik weet hoe lastig het kan zijn om je plek te vinden, om uit te vinden waar je écht blij van wordt. Dat ik daar nu anderen bij help, vind ik niet meer dan normaal.” Het werk bij Goejenhandel brengt haar zelf ook iets, vertelt ze, naast een stevige dosis gelukshormonen. “Ik durf wel te zeggen dat ik uit mijn schulp ben gekropen. Twee jaar geleden had je mij niet voor zo’n groep middelbare scholieren hoeven zetten. En nu gaat me dat prima af. Bij Goejenhandel heb ik echt mijn plekkie gevonden.”