De familie Van Beurden is al decennialang geworteld op deze plek, waar zo ongeveer elke Tilburger weleens getankt heeft. “Toen ik opgroeide was hier niks, behalve koeien en weilanden,” herinnert Bram zich. “We hebben de wijk zien ontstaan, moesten ons ertoe verhouden. Het was ook wel een haat-liefdeverhouding in het begin hoor. Maar we zijn nog steeds blij dat we hier zitten en krijgen uit de stad ook steeds meer waardering.” Omdat dit zijn geboortegrond is, voelt Bram ook een bepaalde dienstbaarheid naar de buurt en de stad. Een gevoel dat hij tot uiting brengt in restaurant Giardino d’Italia, waar hij zijn liefde voor tuinen combineert met zijn passie voor Italiaans koken. “Alle groenten en fruit zijn biologisch uit eigen tuin en we koken met wat het seizoen te bieden heeft. Dat proef je echt.”

Wat mensen naar Brams oase trekt? Een tank benzine. Het pakketpunt. En vaak de geweldige pizza. Maar ze krijgen meer dan dat, vertelt Bram: “Ik lok mensen mijn zaak in met een lekkere pizza, en inspireer ze vervolgens met mijn verhalen over alles wat groeit en bloeit in de tuin. Ik vertel graag over de planten, hun geschiedenis en hun werking. Mensen verwonderen is voor mij het allerbelangrijkst. En dat kan al gebeuren bij één klein plantje. Inmiddels komen mensen niet alleen voor het eten, maar ook voor advies over hun eigen tuintje. Soms ligt er ineens een blocnote op tafel tijdens het eten, vol tuinvragen. Dat is supercool.” Op maandag en dinsdag is het restaurant dicht. Stil is het op het terrein sowieso nooit. “Vaak hebben we concertjes in de tuin. Komt er een groep jeu de boulen. Of zijn er lezingen over autisme, hoornaars… eigenlijk over alles wat mensen maar willen delen.”

Bram, die eigenlijk tuinarchitect is, voelt zich in zijn groene domein als een vis in het water. En hij is daarin niet alleen: “Zaterdag is de vaste tuiniersdag. Vrijwilligers uit de wijk - en zelfs uit Eindhoven en Den Bosch - helpen met zaaien, stekken en verzorgen. Hier een paar uurtjes samen tuinieren doet wonderen. We zijn sowieso sociaal ondernemend, op een heel natuurlijke manier. De open sfeer is niet vanzelf gekomen. Het vertrouwen van de wijk verdien je door er gewoon te zijn. Door oprechte aandacht, en door je plek én kennis te delen.”

“Dit is een plek buiten de kaders. Hier mag je even loskomen van hoe het ‘hoort’. En juist dat heeft de Reeshof nodig.” Het terrein is een plek geworden waar mensen zich welkom voelen, waar ruimte is voor ideeën en experimenten. “Twintig jaar geleden noemden we dat ‘de spontane stad’. Daar geloof ik nog steeds in.” Hoewel bezoekers het terrein vaak ‘on-Tilburgs’ noemen, voelt het voor Bram juist heel eigen. “Tilburg is van oudsher een gemeenschap van losse dorpskernen. Ons terrein sluit daar perfect op aan. Los. Onconventioneel. Misschien is deze plek dus juist heel erg Tilburgs.”