Het verdriet van de vernieuwing, een gesprek met Maarten van Riel
Het verdriet van de vernieuwing, een gesprek met Maarten van Riel
Aan architectuur kun je de geschiedenis aflezen. Toen de Tilburgse textielindustrie in de jaren 60 verdween, bleven lege fabrieksterreinen achter. In de sobere jaren 80 kwam daar vaak fantasieloze nieuwbouw van goedkope materialen voor in de plaats. Die gaf Tilburg deels haar 'lelijke' smoel.
Je vindt er voorbeelden van aan de Tuinstraat, de Korte Schijfstraat en op de hoek van de Sint Josephstraat en de Dunantstraat. Alle drie de flats staan op voormalige fabrieksterreinen. Tegelijkertijd heeft het ook zijn charme dat de flats zo lekker contrasteren met hun omgeving. Het geeft ze iets heel eigens. Zo vertellen ze het eerlijke verhaal van de stad en de tijdgeest. Dat is ook een waarschuwing. “Geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd wel een keer." We zitten opnieuw in zo'n periode. Nu door een woningtekort en de haast om veel woningen te bouwen. Weer mono-architectuur, dit keer gecombineerd met hoogbouw. “Zo'n flatje van vier hoog aan de haven breek je na veertig jaar nog wel af, maar zo'n toren haal je niet zomaar neer.”
Roos Pierson
Als we zulke markante iconen zomaar wissen en vervangen door dertien-in-een-dozijn torens, halen we de ziel uit de stad.
Maarten van Riel
Onder burgemeester Becht werden monumentale gebouwen gesloopt, nu gaat wat schuurt of 'lelijk' is soms snel tegen de vlakte. Neem het verdwenen 'Blauwe Gebouw' met z'n kenmerkende vorm van treincoupés, of Stadskantoor 3 dat al na 21 jaar verdween. Zulke gebouwen ademen een ontwerpvrijheid die nu ontbreekt. “Er zijn plannen rond de CZ-locatie en er wordt gesproken over de sloop van de vliegende schotel, maar ik vind dat je daar vanaf moet blijven. Als we zulke markante iconen zomaar wissen en vervangen door dertien-in-een-dozijn torens, halen we de ziel uit de stad.”
In Sarajevo zie je aan de stadsringen de verschillende regimes terug. Het Ottomaanse Rijk in het centrum, de Hongaars-Oostenrijkse periode daaromheen en het communisme in de buitenste ring. Zo lees je de geschiedenis en de ziel van de stad terug in haar architectuur. We moeten onze eigen geschiedenis ook koesteren. Dus liever renoveren of herbestemmen dan slopen - en herstel een gebouw als het Gemeentelijk Informatiecentrum in zijn oude glorie!
Onze stad is geen gepolijst openluchtmuseum. De charme zit juist in het onverwachte: een oud volkscafé naast een rauwe broedplaats, of een markant gebouw dat je dwingt om even stil te staan. Als we van elk tijdperk de beste en meest karaktervolle elementen bewaren, behouden we de eclectische mix die Tilburg kenmerkt. Een levend geschiedenisboek.
