Emiel noemt de zorg niet voor niets. Hij is al langere tijd betrokken bij bijzondere Tilburgse samenwerkingsverbanden waaronder de academische werkplaats Digital Health & Mental Wellbeing. Hiermee heeft Tilburg University in 2023 een plek gecreëerd waar vragen uit het zorgdomein worden opgehaald én opgepakt. “Onze werkplaats bestaat uit een grote en diverse groep onderzoekers verspreid over alle faculteiten. We werken samen met ruim vijftien maatschappelijke partners uit de stad waaronder het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis. De samenwerking tussen wetenschap en werkveld is heel waardevol. Als onderzoekers hebben we tijd om onze tanden ergens langdurig in te zetten. En vanuit de zorg komen allerlei interessante vragen.”

“Mijn invalshoek is die van de digitale communicatie. Zo werk ik mee aan het ontwikkelen en evalueren van een digitaal zelfhulpplatform voor mensen met een ernstige psychische aandoening. Denk aan depressie of schizofrenie. Met het platform bieden we ondersteuning aan mensen tijdens periodes waarin het beter met ze gaat. Dat doen we met korte monitoringsvragen die ze dagelijks zelf kunnen beantwoorden.”

Het doel van dit project is om terugval te voorkomen door bepaalde signalen eerder inzichtelijk te maken, verklaart Emiel. “Vanzelfsprekend is het niet de bedoeling dat deze tool in plaats komt van gesprekken met een therapeut. Het is ondersteunend, meer niet. Er blijft altijd therapie nodig én een therapeut die het platform monitort. Maar dit digitale middel laat mooi zien hoe échte mensen baat hebben bij inzichten uit mijn vakgebied.”

Binnen We Care, een andere vruchtbare samenwerking tussen de universiteit en het ETZ, loopt een onderzoek naar het maken van audio-opnames tijdens consulten. “Dat doe ik samen met onder meer post-doc Debby Damen en kinderarts Jan Erik Bunt. We kijken naar de technische, ethische en juridische voorwaarden én de impact op de betrokkenen. Is het bijvoorbeeld mogelijk om de gesprekken binnen de privacyregels op te nemen en in het Elektronische Patiënten Dossier te zetten? En zijn artsen misschien terughoudender als ze weten dat er opnames worden gemaakt? Ons onderzoek heeft al aangetoond dat dat laatste gelukkig niet zo is.”

Een volgende stap is volgens Emiel dat een AI-systeem de audio-opnames automatisch uitschrijft, samenvat en in het EPD zet: “Daar zitten echt nog wat haken en ogen aan hoor, maar technisch kan het. En het blijft slechts een hulpmiddel om de zorg beter te maken; net als bij het zelfhulpplatform waarover ik vertelde, zal er een arts nodig zijn om zo’n verslag te beoordelen.”

Het is de rode draad in Emiels verhaal: de menselijke maat in digitale communicatiemiddelen en AI-toepassingen. Hij is ervan overtuigd dat ‘we’ niet zullen worden vervangen: “Ik geloof in de samenwerking tussen mensen en AI. En in de kracht van de kruisbestuiving. Omdat we als universiteit samen optrekken met onze partners, bewandelen we de onderzoekstrajecten samen. We lopen daardoor minder het risico dat we dingen gaan doen of bedenken die in de praktijk niet werken. Dat past perfect bij de missie van Tilburg University om een tastbare bijdrage aan de maatschappij te leveren.”

“Het is zeker niet onze bedoeling dat álle communicatie in de zorg gedigitaliseerd moet worden. Inclusiviteit is enorm belangrijk, er moet geen kloof ontstaan waardoor de ene patiënt wél en de andere niet meekan. Goede zorg kan dus ook betekenen dat je sommige mensen juist geen digitale tools aanbiedt.”