Het kán niet anders dan dat je Stephanie al weleens langs zag rijden. Met een brede lach achter het stuur, hoog in de witte bestelbus, de letters AFAC trots op de zijkant en met aan haar zijde een collega. Elke ochtend en middag glijden de rubberbanden van haar bus over de straten van de Tilburgse binnenstad, op zoek naar fout geparkeerde fietsen. “Fietsen die verkeerd staan, krijgen een geel label. Die fietsen nemen we vervolgens na een uur mee. Ook hebben we deze oranje labels”, laat Stephanie zien. Zo’n oranje markering hangen zij en haar collega’s aan zogenaamde weesfietsen. Komt de eigenaar binnen 28 dagen niet terug? Dan laden Stephanie en haar collega de fiets alsnog op. “En de echte wrakken nemen we ook meteen mee. Zonder voorwiel is het lastig fietsen, haha.”

Het moedertje van het geheel; zo voelt Stephanie zich weleens. Dat komt onder andere door haar wortels in de zorg. Daar had ze een job waar ze veel liefde voor voelde, maar die door een chronische ziekte niet meer lukte. Maar de skills die Stephanie daar opdeed, komen ook bij AFAC goed van pas. “Als ik hier de kantine inloop, zie ik bij mijn collega’s al snel hoe de vlag erbij hangt. Gaat het niet goed, dan zeg ik: ‘Kom, even mee op de bus, even eruit.’ Ik regel dan dat dat kan. Je ziet iemand dan weer zo opknappen. Dat vind ik mooi.” Is de nood aan de man – of vrouw – wil Stephanie maar zeggen, dan valt er bij AFAC altijd wel wat te organiseren.

Dat gevoel van gelijkwaardigheid, het besef dat iedereen mag en kán meedoen, is er ook bij de bredere Diamant-groep. Verwacht hier bijvoorbeeld geen saaie presentatie vol managerstaal, maar een heus knalfestival over de nieuwe koers van de club, mét Frans Bauer als toetje. Te nassen en te snappen voor álle collega’s in het bedrijf. Met als kern: of je nu manager bent of groenbeheerder – iedereen doet er evenveel toe. Het is iets dat Stephanie ook herkent in Tilburg, de stad waar ze al heel haar leven woont: hier hoort iedereen erbij. “Je loopt op straat en er komen zo een hallo, een goedemorgen en een hoi op je af. Het voelt dorps, maar dan in een grote stad.” En natuurlijk, als Stephanie en haar collega’s fietsen opladen, wordt er heus weleens tegen hen gefoeterd. “Dat gaat niet altijd met respect, haha. Maar ik blijf rustig en kalm. Als ik dan uitleg waarom iets niet mag, dan begrijpen mensen het meestal wel.” Dat gemoedelijke zit er bij de Tilburgers gewoon in, denkt Stephanie. “Daarom is Tilburg een stad naar mijn hart. Nee, mij krijg je hier niet zomaar weg.”